O nee. You are using Internet Explorer Please get a modern browser like Firefox?

Ralph vertrokken naar Australie

Geplaatst op wo 9 mei 2012

Woensdag 9 mei 2012.

Het was de laatste twee weken flink druk en hectisch rond het vertrek van de TriFinance Ocean Challenge. De laatste onderhandelingen met Discovery channel die over de Trifinance Ocean Challenge in december een documentaire gaat uitzenden die door productiemaatschappij Deepeei gefilmd gaat worden. Vorige week nog even filmtraining en voor de filmopnamen afgelopen vrijdag nog even een uitgebreide sport test van een paar uur door Jessica Gal; een bekende Nederlandse sportarts waar de halve Nederlandse topsportwereld al eens op de tafel heeft gelegen. Inmiddels in Australië opende ik net mijn email en alle uitslagen waren prima in orde. Bloedonderzoek was goed evenals de duurtest, lichamelijk onderzoek en hartfilmpje. Ik kan dus met een gerust hart onderweg, maar dat had ik natuurlijk ook wel gedaan zonder test of bij een negatieve uitslag.

De media rond de Trifinance Ocean Challenge is ook weer goed op gang gekomen. Uitstekend kan ik wel zeggen. De interviews leken maar oneindig door te gaan wat de laatste weken resulteerde in tientallen interviews voor landelijke radio, dagbladen, magazines en televisie. Even een korte greep: NRC, Pauw & Witteman, KRO radio 2, EO radio 1 en ook de Avro op radio 1, 2 keer Hart van Nederland, 2 keer TV Noord-Holland, 3 keer radio Noord-Holland, Algemeen dagblad, Q-music, Radio 538 Edwin Evers, NRC next en de ochtend van vertrek stonden er nog 4 cameraploegen op schiphol. Tijdens de expeditie zal ik wekelijks of om de twee weken bij een aantal van deze radio, tv en dagbladen te volgen zijn.

Tussen alle media door moesten de laatste nachtdiensten nog gewerkt worden, nog Koninginnedag met de kinderen vieren en alle laatste resterende zaken bijeenzoeken en testen voor onderweg en dat gaat uiteraard niet allemaal gelijk goed. Het systeem om foto’s en verslagen vanaf de oceaan versturen werkte pas om 12 uur ’s avonds voor ik in de morgen vertrok. Bij Technautic begonnen ze nog te rennen om de laatste filmmaterialen bij elkaar te krijgen. Nog snel even moest Reinier van Technautic op het SPOT trackingsysteem een verzekering regelen die mij tot 100.000 Amerikaanse dollars verzekerd voor reddingen. In het verleden was dat niet nodig, maar ditmaal wordt dit door de Australische autoriteiten geëist tezamen met nog veel meer regels waarvoor ik hier in Australië nog heel wat papierwerk moet invullen.

Twee dagen voor vertrek vierden we nog even de verjaardag van Ravi en Isis. Dat hadden we nog even twee weken naar voren verplaatst zodat ik daar nog bij kon zijn. Met het naderende vertrek werd het ook steeds moeilijker voor Isis. Uiteraard wil zij niet dat haar vader gaat roeien en gewoon bij haar thuis moet blijven. Hoe ouder een kind wordt des te moeilijker het wordt en dat geld toch ook voor mijzelf.

In de avond had ik nog even bij Pauw & Witteman in de uitzending gezeten en kwam pas om een uur of 2 thuis met de taxi. Om zes uur kon ik weer opstaan, de kinderen wekken en om 6.45 uur stond alweer de eerste cameraploeg van Hart van Nederland voor de deur. Om 7.30 uur gingen we onderweg naar Schiphol. Flinke files zorgden ervoor dat we pas om 8.30 op Schiphol waren. Snel de bagage inchecken, uiteraard over kilo’s betalen, maar die nog wel weten te halveren met een zielig verhaal dat het van het van mijn sponsorbedrag voor het goede doel afgaat wat uiteraard niet zo is. Na de interviews nog even rust met het gezin en toewerken naar het moment van afscheid. Dat ging met 2-jarige Ravi natuurlijk zonder problemen: “Doeg papa, kusje” en hij ging weer verder met spelen in de vertrekhal. Zoals verwacht werd het met Isis emotioneel. Zo moest flink huilen en papa mocht niet weg. Ik zelf kreeg er ook een brok in mijn keel van en daarna snel de gate door omdat moeilijke afscheid niet al te lang te maken en door naar het vliegtuig voor een lange 10-urige vlucht naar Singapore. Ik houd niet van die lange vluchten in krappe stoeltjes en hoewel ik natuurlijk wel wat slaap kon gebruik en mij ook tamelijk vermoeid voelde kwam er niets van slapen. Ik vulde de tijd maar op met 4 nieuwe bioscoopfilms en kwam de volgende morgen om  6.00 uur aan. Na een overstap van vlogen we om 9.30 uur weer verder naar Perth waar we om 14.40 uur aankwamen. We stapten het vliegtuig uit en daar stond gelijk al een rij agenten te wachten met een drugshond die langs iedereen geleid werd en precies toen hij langs mij kwam lopen moest hij even stil gaan staan. Dat bleek genoeg om mij nader te inspecteren, maar dat wist ik toen nog niet. Eerst nog even de douane check waar ik het formulier moest afgeven dat ik niets aan te geven had daarna de bagage ophalen en langs de laatste check waar ik eruit werd gehaald met het verhaal dat de drugshond wat opgemerkt had. Uitgebreid werd ik over drugs en andere zaken verhoord maar daar kon ik allemaal netjes nee op zeggen. Daarna al mijn spullen doorzoeken en met drugstests zelf mijn slippers onderzoeken evenals de potjes met poeder om mijn watermaker te reinigen. Alles uiteraard negatief. Ze wilden natuurlijk weten wat ik in Australië kwam doen en na mijn verhaal dat ik de Indische oceaan ging overroeien werd mij verteld dat de hond ook mijn anabole steroïden kan hebben geroken! Nou zo serieus neem ik dat oceaanroeien nou ook weer niet. Al met al moet ik zeggen dat ze uiterst vriendelijk en correct bij de douane waren en als zo’n hond wat aangeeft dan snap ik ook wel dat er uitgebreid gecontroleerd moet worden. Twee uur na de landing liep ik de aankomsthal in en daar stond Mariska natuurlijk al een tijdje op me te wachten. Monique (van Orden) had nog een vriendin in de buurt van Perth wonen en dat kwam erg goed uit met de belachelijk hoge hotelprijzen in Perth. We reden naar haar huis waar ik geweldig opgevangen wordt Mariska en Erik. Alles ter beschikking staat evenals een auto en mobiele telefoon om zaken te regelen. Een prachtig begin van Australie dus. Nog snel even naar mijn contactpersoon in Australië gebeld. De boot staat nog bij de douane, maar is vrij gegeven. Als alles goed gaat dan kan hij morgen bij de Royal Perth Yachtclub staan en kan ik aan de slag.