O nee. You are using Internet Explorer Please get a modern browser like Firefox?

Over me zeik!

Geplaatst op ma 6 sep 2010

Het leek allemaal zo lekker te gaan totdat ik vanavond hier in dit internetcafe kwam. Ik schreef daar een uitgebreid internetverslag waar ik anderhalf uur mee bezig was totdat de stroom uitviel. Had ik net uitgebreid geschreven dat je lekker positief moet blijven, wat vooral goed helpt bij politiecheckposts en vervelende mensen onderweg, is die anderhalf uur werk verdwenen. Of ik wel wilde betalen voor die anderhalf uur. Had ik  toch wat geleerd. Inderdaad, normaal gesproken had ik dat dus niet gedaan. Volgens hen konden ze er niets aan doen. Ja, ik ook niet, maar dat was juist waarover ik mij niet meer druk wilde maken, waarop ik antwoordde: Ach, het is okee zo, wat wil je van me hebben? Nee, meneer laat maar zitten, kom straks maar terug dan gaat het vast wel goed. Zo is het ook. Volgende keer beter, maar dan wel korter. Over een uur ben ik terug. Ik ga eerst even wat eten. ik baalde er ook nogal van dat mijn Nikon camera niet door de computers werd herkend omdat ik juist veel foto\'s wilde inladen  om een foto-album op de internetsite op te zetten. Dat had ik net bij de maaltijd aan de satelliettelefoon met Ido besproken. Na een uur ging ik vol goede moed terug naar het internetcafe. Onderweg bedacht ik me dat het wel lekker zou zijn om een colatje mee te nemen naar het hotel en dus kocht ik dat. Het blikje deed ik in mijn plastic zakje bij mijn digitale spiegelreflexcamera en satelliettelefoon en liep verder. Er volgde een knal  en dat bleek een exploderend blikje cola te zijn dat zonet een half uur terug mijn satelliettelefoon en fotocamera verdronk. Tot dusver lijkt het erop dat beide het niet meer doen. Op de verwarming leggen is er niet bij in dit hete klimaat dus dan zo maar even proberen te herstellen voor de airco.

Afin, anderhalf uur verslag verdwenen en die ga ik hier niet in die lengte herhalen.

In de morgen deed ik het rustig aan en zocht eerst na het ontbijt nog verkoeling in het rooftop zwembad tot 10.30 uur. Om 11.00 uur zat ik weer op de fiets en vooral met de politiecheckposts zou het erg meevallen. Af en toe werd ik even tegengehouden, werd er genoteerd dat ik een Nederlandse fietser was en dan kon ik weer verder. De fiets volgde de Nijl netjes naar het zuiden door een mooie groene strook van vooral groene dadelpalmen. Voor het eerst op deze reis maakte ik mee dat er vanuit een auto stenen naar me werden gegooid. Eenmaal raak op mijn dijbeen, maar daar maak ik me niet zo druk meer om. Dat maak ik al vijftien jaar mee en die auto haal je toch niet meer in. Het gebeurde tweemaal binnen een uur en zou daarna ook niet verder voorkomen in Egypte, dus het kan zeker erger. Het valt me hier op dat ze verschillende onderwijsmethoden hanteren. Ten noorden van Luxor roept ieder kind: "Hello mister, how are you". Ten zuiden van de stad richting Aswan is het alleen nog maar "Money, money, money!". De dag verloopt voorspoedig en rond zonsondergang passeer ik een stadje en dat is niet handig met Ramadan. De hele bevolking is dan uitgehongerd en moet dat absoluut met jou delen, waardoor je de mogelijkheid niet krijgt om door te rijden, maar van je fiets getrokken wordt om dit eetfestijn met hen te delen. Okee dan. Snel spring ik aan tafel werp het maal naar binnen en spring in de schemering weer op de fiets om een slaapplek te zoeken. Gelukkig lukt dat nog. In de stad vind ik een paar honderd meter woestijn die dienst doet als begraafplaats, aan de ene zijde afgebakend met een weg en spoorrails aan de andere drie zijden met gebouwen. Gelukkig blijft het rustig vannacht en slaap ik goed, ditmaal in een niet al te warme tent terwijl het warmer was dan gisteren. Om 10.15 uur zag ik op een bord in Luxor al dat het 41 graden was. Om 13.00 uur was het 44 graden.

Om 4.30 uur stond ik weer op en om 6.00 uur was ik weer onderweg. Ik had een licht windje in de rug, maar af en toe verliet de weg een stukje de Nijl en ging dan  terug naar de woestijn waardoor het wat meer glooiend op en neer verliep. Het fietst echter makkelijk weg en ondanks dat de temperatuur warmer is dan voor Luxor heb ik deze twee dagen niet echt problemen meer met de hitte en drink ik zelf ook minder. Onderweg kom je hier om de tien kilometer een waterdrinkplaats tegen met gemiddeld een stuk of vier kruiken van poreuze klei waar het water langzaam door lekt zodat de kruiken er aan de buitenkant vochtig uitzien en af en toe sijpelt er een druppel vanaf de onderzijde van de conische kruik. Op deze manier blijft het water heerlijk koel. Er staat altijd een grote drinkbeker bij. Even de steripen erin en na een halve minuut heb je heerlijk koud, veilig drinkwater.

Vandaag is het ook drukker langs de weg. Veel lintbebouwing wat ook betekent dat je veel winkeltjes tegenkomt met koud drinken. Als je meer keus hebt dan moet je kiezen uit een winkel met een vrouw omdat je dan zeker weet dat je de eerlijke prijs krijgt. Vrouwen durven hier immers niet te liegen tegen mannen. Bij mannen krijg je soms een te hoge prijs. Vroeger kon ik me daar erg druk om maken. Nu niet meer. Zonde van die negatieve energie om die paar centen en dan had je de prijs maar van tevoren horen te vragen, maar soms zijn de prijzen gewoon onbehoorlijk. Het hoort tussen de 1 en 5 egyptische ponden te zijn. Als het 10 pond is dan lach ik vriendelijk zet het weer neer en loop weg zonder iets te zeggen. Vandaag was de prijs echter wel erg hoog:

"Hello, how much is this coke?"

"50 egyptian!"

"I did not ask what your mother cost, I just asked for the price of this drink?"

Aaai, het ergste wat je bij een moslim kan doen is zijn moeder beledigen. hij was meteen tamelijk pissig.

"No, for you it\\\'s 50 pound".

"Okee, so bring your mother!"

Het werkte niet en zonder moeder vertrok ik naar het volgende winkeltje waar ik drie flesjes frisdrank opdronk voor drie egyptische ponden oftwel 12,5 eurocent per drankje.

11.00 uur vertrokken op vrijdag vanuit Luxor en om 11.00 uur kwam ik aan in Aswan. Ondanks dat ik geen haast heb in verband met de boot betekent dit, dat ik toch 229 kilometer in 24 uur heb afgelegd.

Nou ben ik weer aan het typen en sluit het 24 uurs internetcafe alweer. Ik kwam dus aan in Aswan, eerste land met fietsverbod gepasseerd. Nu Soedan nog. De overige landen zijn vrij om te fietsen. Weer een hotel gezocht met rooftop zwembad. Dat is toch wel erg lekker en vanmorgen een eerste klas ticket gehaald voor een slaapcabine op de boot voor een 17 uur lange tocht met de boot van Aswan naar Wadi Haifa in Soedan die morgen om 18.00 uur vertrekt. Voor 14.00 uur moet ik echter ingecheckt zijn bij de highdam, 20 kilometer verderop bij de op twee na hoogste dam ter wereld.

 En nu maar hopen dat de camera en telefoon het weer gaan doen!