O nee. You are using Internet Explorer Please get a modern browser like Firefox?

In Luxor aangekomen

Geplaatst op do 2 sep 2010

Aangekomen in Luxor.
 
De eerste dagen op de fiets gingen voorspoedig, maar het was vooral wennen
aan de warmte, of beter gezegd de hitte. Volgens de politie van toerisme is
dit ook precies de heetste maand.
 
Na een leuke start bij de Nederlandse ambassade met de Nederlandse
ambassadeur waarbij ik op een Nederlandse kunstkoe zit voor het
Nederlandse wapen (ik hoop dat de foto\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\'s nog doorgemaild worden) kon ik op zondag 29 augustus om 11.30 uur vertrekken. Op het heetst van de dag vond ik gelukkig vrij gemakkelijk de weg door het drukke verkeer in de stad
waar ik me nog altijd totaal niet kon orienteren terwijl ik daar normaal
gesproken erg weinig moeite mee heb. Na dertig kilometer fietste ik de
woestijn in en dan bedoel ik ook echt totaal kale woestijn met alleen zand
en wat rotsen. Regelmatig had ik hier wind tegen en werkte ik me zwaar in
het zweet bij temperaturen achter in de dertig graden. Na een paar uur had
ik aardige hoofdpijn terwijl ik dat nooit heb. Of doordat ik aan de hitte
moet wennen of door de uitlaatgassen in Cairo. Na vandaag zou dat echter
weer voorbij zijn en niet meer terugkomen. Met de laatste stand haalde ik
nog net de honderd kilometer en zocht even na 6.00 uur een kampeerplekje
een paar honderd meter van de weg in de woestijn.

De volgende morgen had ik de wekker om 4.30 uur gezet. Ik wilde vroeg op
de fiets zitten aangezien het dan nog enigszins koeler is. Om zes uur ging
ik er vandoor en daalde nu hoofdzakelijk af naar de Golf van Suez. Daar
aangekomen ging ik de weg verder naar het zuiden volgen. Eerst langs veel
industrie met name gericht op olie. Je ziet hier zo veel olieplatforms in zee en op land dat Egypte toch ook niet zo arm zal zijn als veel andere Afrikaanse landen. Dat verklaart waarschijnlijk de benzineprijs ook. Een
liter of 7 voor 1 euro. Voor de verkoeling tweemaal een duik in de Rode
Zee kunnen nemen alhoewel die ook niet echt koel is. Het is Ramadan en dat
maakt het lastig om eten te vinden en bovendien liggen de plaatsen hier
vrij ver uit elkaar. Soms wel 100 kilometer voordat je weer wat treft en
tot dusver zijn de bezinestations het beste om wat voedsel en drinken te
vinden. In de middag kwam er een stevig rugwindje opzetten en zo wist ik
de dag te beeindigen met 211 km. Vandaag onzettende pijn gehad aan mijn
voeten. De shimano fietsschoenen vallen vrij klein, maar vooral ook erg
smal. Ik heb ze verruild voor mijn slippers, maar dat is het ook niet
helemaal op spd pedalen.
 
31 augustus de hele dag op slippers gefietst, maar dat gaat ook steeds
meer pijn doen op de spd pedalen. Vandaag had ik de hele dag weer een
stevige rugwind. Het is weer warmer vandaag, 40 graden celsius, maar de
wind komt vanaf zee en die geeft dus nog wel wat verkoeling. Helaas fiets
ik nu weer in de woestijn, een eind weg van de zee zodat ik niet even een
duik kan nemen. Vandaag driemaal een serieuze politiecheckpost
tegengekomen, maar zonder problemen kwam ik daarlangs terwijl ze in
verband met potentiele terroristische aanslagen niet graag fietsers zien
zonder begeleidingsvoertuig. Vanaf morgen fiets ik zelfs door een gebied
waar het absuluut verboden is om alleen te fietsen. Vandaag dronk ik acht
liter water en op het langste stuk van 100 km kwam ik helemaal niets
tegen. Ik had nog maar een klein beetje heet water, maar wilde ijskoude
verkoeling hebben. De weg boog weer naar de kust en tot mijn grote
verbazing zag ik vlak voor me een enorme shopping mall bij de toeristische
badplaats Hurghada. Ik fietste rechtstreeks vanuit de woestijn de
parkeerplaats op en naast mij van de andere zijde kwam zo\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\'n fout
toeristisch treintje met dikke Duitsers en Engelsen de parkeerplaats op
rijden. Ik dacht dat ik in the middle of nowhere  enorm aan het afzien was,
sta ik hier ineens tussen allemaal van die foute toeristen waarmee ik
gelijk het winkelcentrum in loop, die mij daarbij ook nog eens afkeurend
aankijken en dat is misschien ook niet zo gek met al die zoutuitslag van
het zweten op mijn kleren. Ach, ik heb nu dorst en dus besteed ik geen
aandacht aan ze en ren naar de supermarkt waar ik vooral koude dingen haal.
Acht bakjes yoghurt en drie liters koud drinken en dat was na een half uur
allemaal naar binnen gewerkt. 50 Kilometer verder bij de plaats Fargada
verliet ik de Rode Zee weer en ging de Eastern Desert in richting de Nijl
waar ik tien kilometer uit de kust een mooie afgelegen plek vond om te
kamperen, totdat ik om 2.30 uur gewekt werd door een groep wilde honden. Na
twintig minuten naakt door de woestijn al stenen gooiend achter ze aangerend te
hebben kon ik weer verder slapen om daarna niet verder gestoord te worden.
 
Op de eerste september stond ik weer op om 4.30 uur. De weg klom mooi
geleidelijk tot 750 meter omhoog waarna het even geleidelijk begon af te
dalen, maar daar had ik weinig profijt van. Ik had nu een harde wind tegen
die uit het west-noord-westen kwam en dat ik nu een enorme hete wind bij
42 graden celsius had. Je zweet verdampt gelijk zodat je je lichaam niet goed
koelt en het is warm in je keel waardoor je veel sneller oververhit raakt.
Iedere 7,5 a 10 km moest ik nu stoppen om even uit de zon te gaan en veel
te drinken. Er was weinig onderweg te vinden waardoor ik mijn fiets soms
tegen een paaltje zette om even half onder de fiets in de schaduw te
zitten wat midden op de dag niet werkt omdat de zon recht boven je staat.
Drie keer kreeg ik vandaag echt een serieuze politiecheck. Bij de eerste
post hielden ze me twintig minuten vast omdat ik daar niet mocht fietsen. Met
mooie verhalen over voetbal, Egypte die kampioen van Afrika is en wij die
de finale hebben verloren, mijn dochter die ik de Egyptische naam Isis heb
gegeven omdat ik het zo\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\'n prachtig land vind, een wereldrecord voor
Afrika en een goed doel mocht ik weer verder.
Bij de tweede checkpost werd mij gevraagd waar mijn volgauto is waarop ik
antwoordde dat die al naar het hotel in de stad Qena is waar ik overnacht.
Welk hotel dan, kreeg ik als vraag terug? Eeeeh, hotel Qena? Dat bleek goed
gegokt. Dat hotel bleek blijkbaar te bestaan want ik mocht weer verder.
Daar kwam een derde checkpost met weer dezelfde vraag over mijn volgwagen.
Hetzelfde antwoord trapten ze nu niet in want een volgwagen hoort bij je
te blijven. Hoe ben je trouwens zover gekomen langs al die checkposts? Heb
je ze soms omzeild? Nee hoor, bel maar naar de Safaga checkpost. Daar
belden ze naar toe. "Hebben jullie een Hollandse fietser doorgelaten?" Er
werd wat geknikt aan de telefoon en ik kon weer verder. Uitgeput van de
hitte en tegenwind had ik vandaag 11,5 liter gedronken en ik was erg
weinig goed drinkwater tegengekomen. Een paar maal kon ik niet weerstaan
om liters lokaal koud water naar binnen te slaan. Helemaal niet slim,
terwijl ik ook een steripen bij me heb. Nu ruim een dag later heb ik in
ieder geval nog nergens last van. Aan het einde van de dag was ik met
slechts 133 kilometer nog 15 kilometer vanaf Qena. Langzaam werd het wat
groener doordat we dichter bij de Nijl kwamen en daar zocht ik een
kampeerplek uit de wind in een dadelpalm plantage. Ik probeerde even te
slapen in de tent, maar het was veel te warm waardoor ik mijn matje buiten
neer heb gelegd waarop ik naakt in slaap viel. Ik droomde weg, waarover weet ik
niet precies meer, maar in mijn droom werd ik door iets gestreeld totdat ik
langzaam wakker werd en bij me zelf dacht, verrek, dat lijkt wel echt te
gebeuren. Ik keek naar beneden en zag daar een zwarte schorpioen die langs
mijn been omhoog liep richting mijn geslachtsdeel. Ik schrok me wild,
sprong overeind maar kon niet zien waar hij terecht was gekomen. Op mijn
blote voeten maakte ik wat rare spongen omdat ik niet op hem wou springen
en rende weg van de tent waarna ik genadeloos op mijn bek ging nadat ik
mijn grote teen kapot trapte op een rots. Jammer, nu had ik net vandaag de
tenen uit mijn fietsschoenen gesneden zodat ze goed pasten en nu moet ik
weer op slippers verder.
 
Oh, nu gaat het internetcafe sluiten.
 
Vandaag naar Luxor gefietst en helaas het laatste stuk onder politie
escorte. Wel in een hotel met een rooftop swimmingpool waar ik als enige
toerist heerlijke verkoeling heb gezocht en dat zo nog even ga doen.