O nee. You are using Internet Explorer Please get a modern browser like Firefox?

STORM WORDT ORKAAN, CAT. 2 CYCLONE MET WINDSNELHEDEN VAN 165 KM PER UUR!!! GOOD TO BE ON LAND.

Geplaatst op di 12 jun 2012

 

STORM WORDT ORKAAN, CAT. 2 CYCLONE MET WINDSNELHEDEN VAN 165 KM PER UUR!!! GOOD TO BE ON LAND.

 

Er volgt weer een dag fietsen. Ditmaal een wat langere tocht van een kleine 200 kilometer. In de morgen eerst nog even wat verhuizen en daarna pas tegen enen van start. Veel te laat natuurlijk voor een dergelijke afstand, maar het is ook gewon niet mogelijk om een korter rondje te maken omdat het niet zo dicht bezaaid is met wegen. Ik fiets weg richting het noorden en aangezien Two Rocks de laatste bebouwing is ten noorden van Perth fiets ik snel de natuur in over een mooie glooiende weg. Eergisteren heb ik deze weg door de bush al gefietst, maar het is een prettige en niet al te drukke weg. Door de regen ruik je de natuur ook goed. Via de milirairy road rijd ik verder naar het noorden en na ruim 30 kilometer ga ik oostwaarts richting de highway 1 oftewel de hoofdweg van Australië die helemaal rond gaat over het gehele continent. Lijkt me leuk om die 17.000 kilometer nog eens te fietsen, maar of het nu zo’n prettige weg is weet ik niet. Hij is smal met vrijwel geen strookje vrij voor fietsers en het verkeer mag hier 110 kilometer per uur rijden. Het lijkt of automobilisten wel letten op fietsers en mij de ruimte geven. Bovendien heb ik wel vaker op ieder continent op de meest vreselijke wegen gereden, maar er rijden hier heel veel oversized vehicles met hele huizen achterop en road trains van een meter of 30 die op volle snelheid langs denderen en als dat dan precies van twee kanten tegelijk gebeurd dan blijft er erg weinig ruimte voor je over en moet je goed geconcentreerd blijven sturen om niet door de zuiging uit balans te worden gebracht. Tijdens een pauze voel ik een steek in mijn dijbeen. Shit wat is dat; een kleine zwarte spin. Australië zit nogal vol met de meest giftige spinnen en slangen ter wereld en dus moet je wel oppassen met die beesten. Met verhuizen deed ik vaak juist ook wel voorzichtig met de plantenpotten buiten die onder de spinnenwebben zaten. Laat ik het maar even in de gaten houden. Tijdens het fietsen voel ik meestal niets maar af en toe gaat het voor een periode heviger steken. Er heeft zich een witte plek gevormd met een rode ring eromheen. Na drie uur steken verdwijnt de pijn gelukkig en wordt de plek minder om gelukkig niet meet terug te komen. Ik ben blij wanneer ik de highway 1 verlaat en de neaves road op ga. Ik houd nog een korte pauze omdat ik op tijd bij Jundaloop wil uit komen. De eerste echte plaats op de route in de eerste 150 kilometer. In Jundaloop wordt het donker zodat ik mijn achterlicht aanzet. Voorlicht heb ik niet bij me waardoor ik kies voor de Wannaroo road. Meer een hoofdweg in plaats van de Old Yanchep beach road, maar zo’n weg door de natuur lijkt me niet echt handig zonder licht. De Wannaroo road bleek echter niet zo’n goede keuze te zijn. Dwars door de bush met vrijwel geen lantaarnpaal te bekennen en auto’s die met 110 kilometer per uur langs je racen. Ik zag echt geen reet meer in het donker. Vrijwel geen strookje te bekennen voor een fietser. Af en toe flitst er een auto voorbij en zie ik weer even de witte streep waarop ik me moet concentreren; daarna ben ik verblind en zie ik even helemaal niets meer. Stapvoets fiets ik verder omdat ik op de dunne racefietsbandjes ook niet van het asfalt wil rijden en op mijn bek wil gaan. Gelukkig zien alle auto’s mij goed alleen ik zie echt helemaal niets en zo moet ik nog wel zo traag als een slak verder gaan voor de volgende 30 kilometer wat wel een paar uur zal gaan duren. Wanneer ik twee uur later een heel eind verder ben gekomen zie ik dat ik een paar telefoontjes van Mariska heb gemist en een sms: “Ralph are you ok? I’m getting bit worried. Your mother”. Ik moet er om lachen het lijkt af en toe ook wel een beetje mijn moeder terwijl we beide uit 1971 komen en dus 40 jaar zijn. Alles staat altijd voor me klaar. Een auto, eten en drinken, schoon beddengoed, kleding, fiets en zelfs als mijn kleding te smerig is waarvan ik denk dat het nooit meer schoon zal worden dan zet zij het drie dagen in de week met een voortreffelijk eindresultaat. Een betere plaats had ik me niet kunnen wensen om mijn tijd af te wachten. Ik bel haar even op om te zeggen dat alles goed gaat en krijg als antwoord dat Erik mij meteen komt op halen omdat het veel te gevaarlijk is. Ik dank Maris voor het aanbod, maar zeg dat ik zelf doorfiets. Als ik oceanen kan overroeien dan kan ik ook wel een stukje in het donker fietsen. Na een korte pauze fiets ik weer verder totdat ik Yanchep bereik. Na Yachep volgt nog een donkerdere onverlichte tocht naar Two Rocks waardoor ik er voor kies om langs een vriend van Mariska en Erik te fietsen om daar de nacht in Yanchep door te brengen. Het was in ieder geval een goede training van 200 kilometer.

 

Ik ben nog altijd aan het wachten op een goede wind en die zit er nog altijd niet aan te komen. Twee zware depressies komen langs Perth gekropen. De eerste hadden we eergisteren. Een pittige storm waardoor een deel van Perth een week lang zonder electriciteit was komen te zitten met flinke naweeën gisteren waardoor Erik ook een paar uur later van zijn werk thuis kwam. Voor de kippensoep zou ik vandaag een biologische kip gaan halen in Clarkson 30 kilometer verderop, maar dat leek me geen goed idee nadat na een fietsrit van 1 kilometer na het oude huis mijn koers amper kon behouden en al bijna van de fiets werd geblazen. Vandaag is het wachten op de tweede storm. De golven die afgenomen waren tot een meter of zes stijgen weer naar 8 a 10 meter en er is een stormwaarschuwing uitgegaan waarin gewaarschuwd wordt voor zware windstoten die schade aan gebouwen kan toebrengen en het advies is uitgegaan om auto’s in garages te parkeren wegens kans op zeer grote hagelstenen die veel schade kunnen toebrengen.

 

Gisterenmiddag zijn Charlie Martell en Sarah Outen die beide solo op de Pacific roeiden op een afstand van 280 nautische mijlen succesvol gered. Voor zover bekend zijn beide boten verloren gegaan alhoewel het team van Sarah nog wil gaan proberen om de boot te redden. Dat lijkt me niet al te makkelijk op een afstand van ruim 700 mijl van japan. Sarah is aan land overgebracht naar het ziekenhuis om behandeld te worden voor uitputtings- en uitdrogingsverschijnselen. Tja, laat ik het stormachtige weer nog maar even afwachten.

 

LAATSTE UPDATE: DE STORM WORDT EEN CYCLONE CATEGORY 2 OFTEWEL EEN STEVIGE ORKAAN!!!