O nee. You are using Internet Explorer Please get a modern browser like Firefox?

TriFinance Ocean Challange vertraagd.

Geplaatst op za 26 mei 2012

Voorbereidingen van de TriFinance Ocean Challenge afgelopen week in Australie.

26 mei

Met de mensen hier op de Perth Royal Yacht Club heb ik de stromingssituatie voor de kust van Australië nog eens goed doorgesproken. Ik had zelf al ernstige twijfels doordat de sterke Leeuwin stroming voor de westkust van Australië loopt en die gaat van noord naar zuid richting Antarctica en laat ik daar nou net niet op gekleed zijn. Vanaf Fremantle zou ik 450 kilometer langs de kust moeten roeien omdat deze sterke stroming 20 kilometer uit de kust begint met een groot gevaar dat ik dan ergens door een westerse wind op de rotskust gesmeten zou worden. Het is een stuk veiliger om de start te verplaatsen naar Geraldton waar ik betere stromingen heb alhoewel het daar nog steeds wel lastig zal zijn. Wat stromingen betreft is de Indische oceaan absoluut de moeilijkste oceaan van de drie. Ik had van te voren al een contact opgedaan in Perth die mijn boot gesponsord wilde overbrengen naar Geraldton en dus werd het tijd om Harvey te bellen. De volgende morgen werd er een werknemer van Harvey langs gestuurd om de boot te bekijken en daarna ging het vrij snel. Na 20 minuten was er een vrachtwagen van Jayde transport, regelden we een vorkheftruck bij de visboer aan de overkant en hadden we de boot zo in de vrachtwagen staan. Ik nam afscheid van Clem en bedankte hem voor zijn hulp bij de yachtclub en we reden naar Forrestfield in oost Perth om de boot dit weekend op te slaan. Fijn weer. Weet ik in het onoverzichtelijke Perth eindelijk mijn weg te vinden staat de boot ineens weer ergens achteraf gelegen op een industrieterrein. Naar huis rijden werd dus weer tamelijk lastig. Eerst maar via het centrum van Perth dan. Ik stap een benzine station binnen en vraag de weg. De vrouw achter de kassa kijkt me een paar seconden verbijsterd aan en krijg als antwoord dat ze het totaal niet weet. De vraag wordt gesteld aan een paar klanten die het ook al niet blijken te weten. Blijkbaar woont iedereen hier op het industriepark. Gelukkig ik vind een klant die de wereld wel eens verder verkend en krijg een reeks aanwijzing. Ik ga weer onderweg en na nog viermaal fout te zijn gereden vind ik de weg naar Two Rocks waar ik na tweeënhalf uur aankom.

De volgende dag bestudeer ik  de route eens goed en zowaar rijd ik er zonder fouten naar toe. Bij de boot breng ik verder nog een aantal zaken op orde totdat ik moet plassen. Op zaterdag is alles hier gesloten en dus moet dat buiten gebeuren. Harvey, de eigenaar van Jayde had me al eerder laten zien dat je hier achter de loods gewoon kan gaan staan pissen. Dat doe ik dan ook maar. Ik loop naar de zelfde plek en maak een hele stomme fout. Hoe krijg ik het voor elkaar. Dat had ik al gezien moeten hebben en dat had ik ook al gezien. Ik sta zelfs recht voor een bordje dat nog wel op ooghoogte hangt en zo’n bordje hangt er om de paar meter: “PAS OP HOOG VOLTAGE NIET OVERHEEN KLIMMEN”. Misschien had ik wel gedacht dat je daar alleen met klimmen last van krijgen en heeft een domme Nederlander nog een ander bordje nodig: “NIET TEGEN AAN PISSEN”. Afin, helemaal echt helemaal en dan bedoel ik ook totaal niet leuk. Gewoon niet doen! Het duurde best wel weer een tijdje voordat ik er weer aan toe was om met de boot verder te gaan. Een paar uur later moet ik poepen en dan bedoel ik echt poepen. Gelukkig doe je dat vertikaal zodat ik er geen schok van zal krijgen, maar ook niet echt netjes om mijn drollen in een hoek te parkeren van een aardige sponsor van mij. Ik bedenk me om het te doen op een stuk karton en die dan maar over de dubbele rij high voltage hekken te smijten. Keurig produceer ik een paar drollen op mijn 40 bij 40 stukje karton. Een frisbee worp lijkt me hierbij niet de juiste techniek en dus pas ik de kogelstoot methode toe. Kogels blijken alleen rond te zijn en een kartonnetje pakt de wind snel op, fladdert vrolijk in de rondte zodat de drollen je om de oren vliegen en het high voltage hek twee meter achter mijn boot nu vol met strontflarden hangt. Shit, hoe ga ik dat maandag uitleggen.

Zondagmiddag rijd ik naar het vliegveld om Brechtje van het van productiemaatschappij Deepeei op te halen die de documentaire voor Discovery channel maakt. Gelukkig liep de drugshond bij haar door zodat we snel onderweg konden naar Two Rocks om op tijd te zijn bij mijn afscheidsbarbecue in het Yanchep national park. Natuurlijk komen we net 5 minuten te laat omdat er toen precies vier kangoeroes bij de barbecue kwamen kijken. Na een gezellige barbecue rijden we even naar twaalven weg uit het national park in een Ford Fairlane uit het prachtige bouwjaar 1971. Via een off road  parcours bereiken we een afgelegen baai met een mooi uitzicht. Als we even later weer willen wegrijden wil de Ford niet meer starten. We bellen wat rond maar niemand is om deze tijd nog te bereiken. Pas om 6.00 ’s ochtends krijgen we iemand te pakken die met startkabels aan komt. Om half acht zijn we weer terug in Two Rocks om, om acht uur alweer te vertrekken naar Jayde. De boot is alweer in de vrachtwagen geladen en we kunnen snel onderweg voor de reis van vijf uur naar Geraldton. “s Middags om half drie zijn we bij de Geraldton yachtclub en ontmoeten we Henri Thuys, de commodore van de yachtclub. Aan zijn achternaam te zien vermoed ik een verband met Nederland en dat klopt. Ruim 50 jaar geleden is hij hier naartoe geëmigreerd toen hij zeven was en hij spreekt nog aardig goed Nederlands. We rijden de boot een stukje verder naar de Batavia Coast Marina en dat doet me uiteraard ook weer denken aan de Nederlanders. Wij waren namelijk de eerste blanken die voet hebben gezet op dit continent en waren niet erg onder de indruk waardoor we het hebben laten liggen voor de Engelsen. De eerste Nederlanders die hier aankwamen in de Batavia hebben hier voor de kust op een rif schipbreuk geleden en ik wil niet de eerste Nederlander worden die hier weg roeit en het zelfde overkomt want Nederlanders waren goed in schipbreuk lijden. Voor de kust van Geraldton ligt namelijk ook nog het wrak van de Zeewijk en de Zuydtdorp. Tevens twee schepen uit de zeventiende eeuw. Vlak voor de deur op 50 meter van het huis in Two Rocks gaat een pad naar Leeman´s point. Weer een Nederlander die hier in 1658 aan wal kwam op zoek naar overlevenden van de vergulde Draeck die hier ook al gezonken was en zo ligt hier nog een hele batterij aan gezonken Nederlandse boten voor de kust. Om vijf uur laden we met een heftruck de boot met krat uit de vrachtwagen en beginnen alvast de krat aan de bovenzijde te slopen. Na de avondmaaltijd zoeken we een hotel op en zetten we vijf computer op de eettafel om tot diep in de nacht filmzaken door te nemen.

De volgende morgen zijn we vroeg op omdat er nog veel moet gebeuren. Als eerste regel ik iemand met een kraan die mijn boot in het water kan tillen. Dat gaat gelukkig vrij snel en om 10 uur ligt de boot in het water. Op zoek naar de douane en dat was niet eenvoudig te vinden. Na drie keer door verwezen te zijn komen we bij de juiste mensen uit en dien ik mijn formulieren in. Het is allemaal in orde alleen missen ze de registratiegegevens van de boot en aangezien mijn boot nooit geregistreerd is omdat ik daar geen tijd voor had en aangezien ik daar op voorbereid was geef ik hen mijn pasje van de oude boot zodat ik officieel Australië ga verlaten in de `Zeeman challenger`. Dus als ik op de oceaan in de problemen kom dan zal er gezocht worden naar de Zeeman challenger. Geen probleem. Het belangrijkste is dat als mijn epirb (noodbaken) afgaat dat zij weten dat het om 1 oceaanroeier gaat. Snel maken we kopieën van de formulieren voor de kustwacht en bespreken met hen hoe te communiceren in geval van problemen. De boot ligt niet in balans en dus moet ik de boot herschikken om dit weer in orde te krijgen. Ik test de autopilot in het water en dat lijkt te werken. De watermaker kom ik nog steeds niet aan toe. Ondertussen filmen we het een en ander voor Discovery channel en gaan Brechtje en Mathew onderweg om een volgboot te regelen om daarmee het vertrek te filmen , maak ik een afspraak bij het ziekenhuis omdat ik een arts moet spreken voor Antibiotica recepten voor op de oceaan. Mijn pillen staan namelijk bij de douane in Perth en die komen pas een dag te laat aan in Geraldton. In de avond moet ik om 20.30 uur bij de dokter terugkomen. Dan gaan we eerst maar even wat eten in een vol restaurant. Dan verwacht je goed eten en een goeie service, maar nee. Een Chinese ober komt ons eten opnemen. Op de vraag hoe groot de mosselen zijn reageert hij met een geïrriteerde houding en loopt naar de keuken. Ook op een volgende vraag reageert hij weer geïrriteerd en daarvoor moet hij weer terug naar de keuken. Even later komt er een andere ober aan de tafel: “Sorry, de risotto gaat niet lukken bij de maaltijd?”, waarop ik antwoord: “Hij is zeker mislukt.” Wat met een ja beantwoord wordt. Het worden dus patatjes. Tijdens het wachten op de maaltijd loop ik even naar buiten om een sigaretje te roken. Er komt een vrouw naar me toe die me aankijkt en zegt: “Hé ben jij niet Ralph, die oceaanroeier?” Ja dat klopt inderdaad. “Als wij geweten hadden dat jij nu hier vandaan ging vertrekken dan hadden wij jouw boot wel hier naartoe kunnen meenemen. Wij zijn hier namelijk net aangekomen met onze twee 40 meter lange sleepboten die we hier net verkocht hebben aan een bedrijf bij de haven van Geraldton”. Tja, dat had mooi geweest als ik dat had geweten, maar ik heb nog wel een bootje nodig voor de start. Het was namelijk nog niet gelukt om een volgboot te regelen. Dat was snel geregeld. Morgen hebben we een sleepboot voor de start. “Hebben jullie ook nog medicatie aan boord?” Waarna ik het verhaal van de douane vertel. Dat blijken ze ook te hebben en dus is er weer een probleem opgelost en hoef ik niet meer naar het ziekenhuis. Eenmaal weer terug aan tafel vertel ik de situatie aan Bracht en Mat en die zijn daar uiteraard ook erg blij mee. De maaltijd en de service is waardeloos en er komen en dat wil Mat, de cameraman nog wel even duidelijk laten weten.  De chinees wil hem nog wel even overrulen, maar dat werkt niet echt. Mathew is namelijk 15 jaar chef-kok geweest zodat wij uiteindelijk met 50% korting het restaurant verlaten. In de avond zijn we weer terug in het hotel. We brengen nog wat zaken op orde en in de avond blijk ik het weer nog eens te bekijken omdat ik dat de afgelopen dagen niet meer gedaan heb. Mijn mond valt open van verbazing. Het weer is totaal omgeslagen alhoewel het gewoon mooi weer blijft komt er een hoge drukgebied inzetten die de wind totaal veranderd en de wind zeker een week uit de verkeerde richting laat komen terwijl het er van de week nog zo goed uitzag. Ik kan morgen gewoon niet vertrekken. Ik kan met zekerheid nog minimaal een week niet vertrekken! Shit, shit, shit!!! Ik voelde me gestrest van al het geren en nerveus voor morgen omdat ik ook nog de watermaker op orde moest zien te krijgen en dat valt nu van me af. Ik voel me opeens weer ontspannen, maar daarnaast voel ik wel een teleurstelling. Een paar dagen vertraging is prima dat zou me ook meer rust geven, maar minimaal een week daar zit ik niet op te wachten. Zulke zaken kunnen gebeuren bij expedities en dat gebeurd ook vaak, maar leuk is het niet. Bij de vorige twee oceaanoversteken was het weer perfect bij vertrek, maar daar had ik weer weken vertraging door de douane. Nu is het andersom. In de avond breng ik mensen in Nederland op de hoogte en in de morgen de verschillende betrokken partijen in Geraldton. We verplaatsen de boot naar een veilige plek in de haven. Dat kleine sleepje met tegen wind gaat nog bijna fout en mijn boot wordt nog bijna gekraakt tussen de betonning en de veel grotere boot die mij sleept. Nadat alles weer veilig is besluiten we om terug te gaan naar Perth. Ik heb geen zin om minimaal een week in dit gat te zitten. Dan maar beter om een week in Two Rocks Rocks af te wachten bij Mariska en Erik